Condition Unknown 4.0 was geweldig! Ontzettend gelachen, gegild en gevochten

De eerste zondag in juni was het dan eindelijk zover: Condition Unknown 4! Van de zenuwen stond ik zo lang onder de douche dat ik nota bene te laat was. Aangekomen in de sporthal kleedde ik me snel om en begroette iedereen. Theresa en Daisy stelden me op mijn gemak, het zou allemaal wel goed komen.

Theresa gaf een workshop over third party protection, mindset en stick defenses. Dit is een van de leukste en meest leerzame lessen geweest die ik tot nu toe heb gehad (en die lat ligt hoog).
We begonnen met een drill genaamd “het emmertje”. De bedoeling was om een onoplettende third party, het emmertje, te beschermen tegen twee aanvallers. Theresa figureerde hier als nukkige tiener die steeds achter jou vandaan wegliep terwijl jij probeerde de aanvallers bij haar vandaan te houden. Moeilijk, maar een leuke oefening.

Daarna kwam een voor mij erg belangrijk onderdeel: een of twee aanvallers laten gedrag zien wat net wél of juist niet door de beugel kan. Wanneer ervaar je iets als bedreigend? Wanneer merk je op dat jouw grens wordt overschreden? Wanneer ga je over tot verbaal jouw grens aangeven, wanneer gebruik je je handen om iemand fysiek op afstand te houden, wanneer gebruik je ‘mild geweld’ als de educational block en wanneer ga je over tot grof geweld? ***Ook awkward was als je hierbij zelf de aanvaller was. Het voelt heel onnatuurlijk om je zo te gedragen. *** We deden een paar oefeningen hiermee, alleen of als koppel, waarbij jouw partner wordt bedreigd. Leuk weetje was ook wat je kunt afleiden uit hoe mensen hand in hand lopen.

Ook volgde een drill waarbij je geblinddoekt werd en rennend door jouw partner door de zaal werd geleid. Helaas kon ik deze niet meedoen omdat ik werd weggeroepen voor het eerste scenario!

Er waren vijf verschillende scenario’s. De eerste was met een partner. We kregen allebei de opdracht om de kleedkamer in te gaan, het zich daar voordoende probleem op te lossen en naar de uitgang te gaan. Alleen: ik had de ene uitgang als opdracht gekregen en mijn partner de andere… Ik was eigenlijk helemaal niet bang. Ik deed alleen niets omdat wij dachten dat mijn partner mij moest beschermen als een third party. We deden het daarom nog een keer over.

Het tweede scenario vond ik de kicker van deze C. U. editie. Een andere deelnemer speelde mijn date. Na een leuke avond zou hij mij naar de bushalte brengen (in de kleedkamer). Onderweg hadden we een leuk gesprek, echt een heel typisch gesprekje wat je hebt aan het einde van een eerste date. Maar mijn date begon steeds meer opdringerig te worden. Hij vroeg waar ik woonde, of hij me niet beter naar mijn huis kon brengen, hij was eigenlijk wel moe en bereid om op de bank te slapen, zou zich keurig gedragen… nog steeds heel typisch voor een eerste date dus… ik begon me erop voor te bereiden dat ik me tegen mijn date moest gaan verdedigen. In het verleden probeerde ik dit met woorden op te lossen, maar ik ben hierbij vaak in de problemen geraakt. Dat zag ik toen niet zo, maar nu besefte ik hoe fijn het was dat ik me nu fysiek kon verdedigen. Ik liep in een halve fighting stance achter mijn date aan de kleedkamer in. En zag daar iemand in full body armour zitten. In één klap zonk mijn strategie. Ging deze nieuwe persoon mij aanvallen en moest ik mijn date beschermen? Ik liep op de zittende man af, maar mijn date haalde mij in en begon op hem in te rammen, al roepende “wat kijk je naar mijn vrouw, vuile #$@&*!” Ik was helemaal de kluts kwijt en deed niets meer… De tweede ronde legde Hielke uit dat ik niet zomaar zou moeten toekijken hoe iemand anders wordt afgetuigd. Om dit kracht bij te zetten werd de man bij de bushalte omgedoopt tot mijn moeder. De tweede keer schopte ik mijn date naar achteren en legde mijn moeder in de stabiele zijligging. Ik noem hem nog steeds “mama”…

Een dikke pluim voor mijn date die steeds gekker werd. Het deed me denken aan Breaking Bad, dat je focus ligt op de verkeerde bad guy en dat dat maar heel langzaam duidelijk wordt.

Een derde scenario was een compleet donkere kleedkamer. Hielke zei dat ik daar in moest lopen maar ik snapte natuurlijk wel dat iemand me daar ging aanvallen. Toch schrok ik van de knife attack. Ik heb een stuk of vijf steken gekregen voordat het lukte hem uit te schakelen in het donker. Dit werden ook echt blauwe plekken. De tweede keer stond ik naast Hielke klaar om de donkere kleedkamer weer in te gaan, maar opeens voelde ik een soort kortsluiting in mijn hoofd. Mijn voeten liepen ineens de andere kant op. Hielke zei heel droog “Nee, die kant op” en draaide me weer om. Maar de tweede keer had ik de aanvaller sneller uitgeschakeld.
Aan het einde vroeg hij hoe het ging. Ik begon enthousiast te vertellen. Hielke liet geen moment merken wat er ging gebeuren. Opeens kreeg ik een trapkussen tegen mijn achterhoofd!

Als laatste speelde ik aanvaller. Theresa was met een deel van de groep stick defenses aan het oefenen. Hielke stond met vier andere deelnemers en mij op de gang. We planden een raid. Ik kreeg een stok, er was nog een stok, twee messen en een heleboel vuisten. Wij zouden met zijn tweeën via de kleedkamer de zaal binnen stormen. Hielke zou buitenom met twee anderen via de nooduitgang binnenkomen. We kwamen met veel lawaai binnen. Ik zag een aantal mensen spierwit wegtrekken. Dat was wel indrukwekkend, ik vind mijzelf namelijk helemaal niet eng… Een van de ‘slachtoffers’ slaagde erin mijn stok af te pakken maar gaf deze uit gewoonte braaf terug! Dit was hij helemaal gewend om te doen tijdens de les!

Ik heb weer ontzettend veel mooie dingen geleerd en ervaren tijdens deze editie.

Groetjes Sabrina