Vies, koud, nat, smerig en awesome!!! door Guido Holtman

 

Toen ik half december de aankondiging van ‘Vies, nat, koud en smerig’ zag leek het me een goed idee me, met de goede voornemens voor 2014 in mijn achterhoofd, in te schrijven. Hielke lag vriendelijk lachend in de modder, de weersverwachtingen waren niet extreem winters, dus wat kon me overkomen? Vies en smerig worden leek me geen probleem, bang voor water ben ik niet en met de kou zou het, gezien de zachte winter ook wel meevallen. Dacht ik…

Op 4 januari ging rond 8 uur de wekker. Ik ben geen ochtendmens, dus van mijn enthousiasme en voorpret van de weken ervoor was weinig over. Koud was het niet, het regende ook niet noemenswaardig, maar het gevraagde goede humeur was nog ver te zoeken. Toen ik op Facebook een filmpje zag waarin Hielke tot zijn middel door het water liep met een zak boven zijn hoofd zonk de moed me enigszins in de hardloopschoenen, maar na een bak havermout en wat fruit wist ik me toch, gehuld in m’n sport-outfit en thermo-ondergoed in de auto te slepen en naar het Amsterdamse Bos te rijden.

Op de plek des onheils had zich al een flinke groep mede-strijders verzameld en iedereen had er, ondanks dat we geen idee hadden wat we moesten verwachten zin in, ik ook!

Toen Hielke tijdens de briefing vroeg of iedereen 100% zeker mee ging en vertelde dat er geen kans was om onderweg uit te stappen twijfelde ik een seconde, maar besloot gewoon mee te gaan, ik was er nu toch, hoe zwaar kon het nou helemaal worden?

ZWAAR,  zoveel werd meteen duidelijk. Uit Hielke’s auto kwam een stapel attributen tevoorschijn die we tijdens onze tocht (dat was een aangename verrassing, ik heb een hekel aan hardlopen en was in de veronderstelling dat de ochtend zich op en om de speeleilanden zou afspelen) mee moesten slepen. Een vaatje water, stokken, touwen, zandzakken, alles moest mee.

De warming-up maakte meteen duidelijk waar de naam van het evenement vandaan kwam. Al na 1 minuut rennen waren mijn schoenen en sokken doorweekt. De regen van de afgelopen dagen had het Amsterdamse Bos veranderd in een modderbende, alsof de weergoden op de hoogte waren van de snode plannen van Hielke.

Wat volgde was een lange, zware martelgang door het Bos. De chronologie is me door de uitputting een beetje ontgaan en hoeveel kilometer we gerend hebben is me ook niet helemaal duidelijk (ik schat zo rond de 1300), maar er was van alles bedacht om het luie kerstzweet tot de laatste druppel te laten verdampen.

Het rennen (door de modder, heuvel op en af, met de eerder genoemde attributen op onze nek) werd afgewisseld met sportieve (pushups), semi-speelse (touwtrekken) en ronduit sadistische activiteiten.

Een paar hoogtepunten wil ik jullie niet onthouden.

Omdat het om een Krav Maga uitje ging deden we onderweg uiteraard de nodige oefeningen; verdedigingen tegen chokes, knife-attacks en stoten moet je natuurlijk ook gewoon kunnen als je moe, verkleumd en inmiddels strontchagrijnig van al het gesjouw bent, dus daar kregen we lekker de tijd voor. Ik vond het mooi om te zien hoe je techniek en strijdvaardigheid afnemen als je echt moe begint te worden en dat Krav Maga een topsysteem is voor dit soort situaties.

Naast de ‘reguliere’ oefeningen kwam er ook een stukje third-party protection voor in het programma, waarin de groep in tweeën werd verdeeld. Het ene deel verstopte zich langs een pad achter de bomen en het andere deel liep, in groepjes van 3, waarvan 1 persoon de V.I.P speelde die beschermd moest worden, over dat pad. De bedoeling was dat de verstoppers de V.I.P. Op het moment dat hij of zij langsliep probeerden aan te vallen en dat de twee beveiligers hier actie tegen ondernamen, een topoefening!

Toen we aankwamen bij een soort zandbak mochten we daarin chokes op de grond oefenen en grondvechten, normaal gesproken een onderdeel waar ik erg van hou, maar na de getrotseerde kou en ellende (vooral het rennen had bij mij zijn tol geëist) vond ik er helemaal niets meer aan, hahaha!

MoobGelukkig had Hielke iets leuks bedacht voor na het zandhappen. Na de zandbak stopten we om boom/moob te spelen. Hierbij was het de bedoeling dat we, als Hielke ‘BOOM’ riep, in de dichtstbijzijnde boom gingen hangen (armen en benen eromheen, los van de grond) Als hij ‘MOOB’ riep moesten we hetzelfde doen, maar dan op de kop (!!!). Degenen die als laatste in de boom hingen mochten als beloning 25 push-ups doen (ik was een paar keer een van de gelukkigen…).

 

Na een paar uur lang rennen, vechten, moddertijgeren, en elkaar in de Rautekgreep of op de rug door de blubber slepen waren we er bijna! We hoefden alleen nog wat oefeningen te doen en twee loopbruggen over het water te trotseren voor we met een handbediend pontje bij het eindpunt aankwamen.

Dachten we…

De loopbruggen waren leuk voor een keer. De 2 keren erna (we moesten terugrennen, weer in de zandbak, weer in de boom hangen, weer vechten) mochten we niet over de loopbrug, maar moesten we tot ons middel door het water waden. Ik wist dat water koud kon zijn, maar dat het top op je bot pijn doet (zelfs als het niet vriest) was nieuw voor me. Wel een topervaring!

 

Gelukkig (of toch helaas?) was het na deze twee keer door het ijskoude water voorbij en mochten (moesten) we ons, uiteraard na het maken van een smerige groepsfoto omkleden, kregen we iets warms te eten en te drinken en konden we opgelucht ademhalen. (wel wat wantrouwig, want pas toen ik thuis was wist ik zeker dat Hielke niet nog ergens een geintje in petto had.)

Als je het verhaal hierboven leest zou je kunnen denken dat ik een verschrikkelijke dag heb gehad. En heel af en toe dacht ik natuurlijk “waar ben ik aan begonnen?” Maar de belevenis, het voldane gevoel aan het eind en vooral de teamspirit hebben ervoor gezorgd dat dit een van de tofste dingen was die ik de afgelopen tijd heb beleefd. Een volgende keer doe ik, als het kan, zeker weer mee, het was awesome!!!

Ik wil Hielke, Mathijn, Theresa en alle deelnemers bedanken voor een topdag. Zonder jullie had ik dit nooit gedaan en dat was echt zonde geweest!